Rozdział 5                                                         
                                                            ~~Oczami Rydel~~

Wpadł na mnie jakiś brunet rozsypując przy tym zawartość mojej torebki. Zaczęłam zbierać to co mi wypadło, a on mi w tym pomógł. Gdy skończyliśmy podnieśliśmy się z powrotem na nogi.

-Przepraszam cię. Naprawdę ja cię nie widziałam. Szłam za koleżanką i nie zauwa…- Nie dokończyłam bo on mnie pocałował. Miałam tylko wtedy nadzieję że moi bracia tego nie widzieli, niestety się pomyliłam…

-Zostaw ją!- Podbiegł Riker i odepchnął go ode mnie.

-Czemu?!

-Bo tak!- Krzyknął i pociągnął mnie za rękę do samochodu, a za nami szła reszta. Weszliśmy do samochodu i już nie wytrzymałam.

-Riker! Czy cię już kompletnie pojebało!?- Wydarłam się na niego.

-Chciałem cię chronić!

-Jak?! Wysadź mnie tu.

-Nie!

-Wysadź! Jak nie to wyskoczę z samochodu!- Krzyknęłam i Riker się zatrzymał. Wysiadłam z samochodu i szłam przed siebie. Nagle ktoś mnie złapał za ramię. Odwróciłam się i zobaczyłam tego samego chłopaka co w sklepie.

-Hej! Co ty tu robisz?- Spytał.

-Wyszłam się przejść.

-Chcesz pójść do mnie?

-Z chęcią.- Odparłam i poszliśmy do niego.

-Jestem Raymond. A ty?

-Rydel.- Powiedziałam i po chwili byliśmy już przed jego domem. Otworzył mi drzwi i zaprowadził do swojego pokoju. Zdziwiłam się bo zamknął drzwi na klucz.

-Teraz się trochę zabawimy.- Powiedział mi przy uchu, a ja zamarłam bo wiedziałam o co mu chodzi.

-Nie jestem jeszcze gotowa.

-Nie obchodzi mnie to suko!

-Proszę nie rób mi nic!

-Jesteś zabawna!- Krzyknął i popchnął mnie na drzwi, do tego dał mi dwa razy z liścia i kopnął z całej siły w brzuch. Wyrywałam się, a on wziął kija i zaczął mnie nim bić do krwi. Zrobił mi nim dwie krwawiące rany na ręce i pociągnął mnie z włosy. Po krótkim czasie byłam w samej bieliźnie. Postanowiłam zaryzykować i kopnęłam go w czułe miejsce, chłopak od razu się skulił, a ja zabrałam mu kluczę i uciekłam. Po 20 minutach biegu byłam u siebie w domu, bałam się jak zareagują na to wszyscy że jestem w samej bieliźnie, zapłakana, posiniaczona i zakrwawiona, oraz mam lekko podartą bieliznę i włosy w strzępach. Wbiegłam szybko do domu i zamknęłam się u siebie w łazience. Miałam nadzieje że mnie nikt nie zauważył, na szczęście nie było rodziców bo wyjechali na 3 tygodnie do babci. Nagle ktoś zaczął dobijać się do drzwi i błagać żebym otworzyła. Ja nie miałam zamiaru nic robić, byłam w rozpaczy jak on mi mógł to zrobić! Riker miał rację! Nagle drzwi do łazienki się otworzyły, a w nich stanęli wszyscy z otwartymi oczami i łzami w oczach. Ja na nich nie zwracałam uwagi i nadal płakałam.

-R-R-Ryland przynieś apteczkę! Rocky zaparz jej melisę na uspokojenie! Ross przynieś koce! Emma przynieś jakieś maści i leki przeciwbólowe!- Wydarł się Riker, a wszyscy polecieli po to co potrzebne.

-Ell pomóż mi ją rozebrać.- Powiedział niepewnie Riker. Nie obchodziło mnie w tamtej chwili to że zaraz mój brat i przyjaciel zobaczą mnie nagą. Mnie wtedy już nic nie obchodziło… Rozebrali mnie, a reszta po chwili przyniosła leki i inne rzeczy. Riker zaczął mnie przemywać gąbką i opatrywać rany. Jak już skończyli ubrali mnie tylko w bieliznę, opatulili kocami i znieśli na dół na kanapę. Tam się położyłam i zasnęłam.

                                                       ~~Oczami Rikera~~

Zaopiekowaliśmy się moją młodszą siostrzyczką i przeszliśmy do kuchni.

-Jak ja mogłem do tego dopuścić?! Jak?! To moja młodsza najukochańsza na całym świecie siostrzyczka! Nigdy sobie tego nie wybaczę! To tylko i wyłącznie moja wina!- Krzyczałem głosem załamującym się od płaczu. Nie mogło do mnie dojść że ktoś ją prawie zgwałcił. Widziałem że reszta też ma łzy w oczach.

-Riker nie obwiniaj się…- Próbowała mnie uspokoić Emma.

-Jak ktoś jest winny to ja…- Usłyszeliśmy ochrypnięty głos. Odwróciłem się, a tam ledwo na nogach stała Rydel.

-Rydel co ty tu robisz?- Spytałem.

-Nie mogę spać. Głowa mnie boli i mi nie dobrze.

-Zawieść cię do szpitala?

-Nie. Nie potrzeba.- Powiedziała, ale ja widziałem cierpienie i ból w jej oczach.

-Jedziemy do szpitala.- Powiedział stanowczo Ell. Potem wziął Rydel na ręce i zaniósł do samochodu.
-Ja pojadę z nimi. Wy tutaj zostańcie.- Powiedziałem i poszedłem do samochodu. Po chwili dojechaliśmy. Wysiedliśmy z samochodu i poszliśmy do poczekalni. Po 10 minutach lekarz poprosił nas do Sali. Kazał Rydel położyć na łóżku i na wyjść. Po 20 minutach wyszedł lekarz.

-Słuchajcie. Ja zawołam panią doktor, a wy pogadajcie z nią bo nie chce mi się dać dotknąć.

-Dobrze.- Powiedziałem i weszliśmy do Sali gdzie jest Rydel, a ona leżała skulona na łóżku i płakała. Ell do niej podszedł i chciał ją przytulić, ale ona go odepchnęła i zaczęła głośniej płakać i krzyczeć.

-Rydel co się stało?- Powiedziałem i podszedłem do niej klękając obok niej.

-Zabierz go!- Krzyknęła.

-Ell wyjdź.- Powiedziałem, a Ratliff wyszedł z sali.

-Delly? Dasz się przebadać?

-T-T-Tak.- Powiedziała i do pokoju weszła lekarka.

-Proszę wyjść.- Powiedziała i wyszedłem na korytarz. Siedziała już tam z pół godziny, a ja z Ellem chodziliśmy w kółko. Wszyscy ludzie się na nas dziwnie patrzyli, ale mnie to najmniej wtedy obchodziło. Wreszcie z Sali wyszła pani doktor i poprosiła nas na słówko.

-I co z Rydel?- Spytałem od razu.

-Rydel jest na skraju załamania. Proszę wezwać dzisiaj psychologa i zmieniać jej opatrunki codziennie. Na szczęście nikt nie zgwałcił jej, tylko to była próba gwałtu. Rydel musi dużo wypoczywać i prawdopodobnie będzie miała uraz do mężczyzn. Może nawet bać się was lub pańskich braci. Możecie ją zabrać dzisiaj do domu. Do widzenia.- Powiedziała i wyszła, a ja z Ratliffem poszliśmy po Rydel. Wsiedliśmy do samochodu i pojechaliśmy do domu…

                                                       ~~Oczami Emmy~~Kilka godzin później...

Przed chwilą chłopaki pojechali z Rydel do szpitala, a my siedzieliśmy w ciszy w salonie.

-Em? Możemy pogadać?- Odezwał się nagle Ross.

-Jasne.- Powiedziałam i poszliśmy do niego do pokoju. Zamknął za nami drzwi, podszedł do nie i złapał mnie za ręce.

-Słuchaj… Podobasz mi się… Wtedy jak zobaczyłem cię na plaży, taką bezbronną i zapłakaną czułem że muszę pogłębić naszą znajomość… Nigdy nie wierzyłem w miłość od pierwszego wejrzenia do póki nie zobaczyłem ciebie… Zakochałem się w tobie… Wiem że uważasz że to głupie bo mam dopiero 15 lat, ale taka prawda… Emmo czy zostaniesz moją dziewczyną?- Powiedział, a ja nie mogłam w to uwierzyć. Nie mogłam z siebie nic wydusić.

-Wiesz co? Zapomnij…- Powiedział i się ode mnie odsunął.

-Tak! Zostanę twoją dziewczyną.

-Naprawdę?!

-Tak.

-Tylko nie mówmy nic mojemu rodzeństwu…

-Dlaczego?

-Nie chcesz wiedzieć jak to jest…

-Haha… No dobra.

-Idziemy na dół? Bo zaczną jeszcze coś podejrzewać.

-Dobra.- Odparł i zeszliśmy na dół.

-Oglądacie z nami film?- Spytał Ryland.

-Okey.- Powiedzieliśmy i dosiedliśmy się do nich. Po skończonym filmie przyjechał Riker, Ell i Rydel. Rydel pociągnęła mnie za rękę bez słowa do swojego pokoju.

-I jak tam?- Spytałam.

-Oprócz tego że wszystko mnie boli i jestem na siebie zła… To dobrze.

-Czemu jesteś na sienie zła?

-Bo u lekarza Ellington chciał mnie przytulić, a ja go uderzyłam. Nie wiem dlaczego, ale bałam się go… Muszę go przeprosić.

-Ale najpierw doprowadzimy cię do ładu!- Powiedziałam i pociągnęłam ją do łazienki.

-Umyj się, a ja ci przyniosę jakąś piżamę. O i umyj włosy. Powiedziałam i wyszłam z łazienki.

Wybrałam jej taką piżamkę z polarkiem:

Weszłam do łazienki, dałam Rydel piżamę i zajęłam się jej włosami. Po skończonych męczarniach zmieniłam jej opatrunki.

-Skończone!

-Teraz ja idę na dół, a ty masz tu wczorajszą piżamę, ręcznik i się idź umyć.- Powiedziała i wyszła z pokoju, a ja wskoczyłam pod prysznic. Bolało mnie to że nie mogę jej powiedzieć że chodzę z Rossem…

                                                                          ~~Oczami Ella~~

Opowiedzieliśmy o wszystkim co się stało u lekarza chłopakom. Zauważyłem że Ross się dziwnie zachowuję… Musze z nim pogadać… Nagle do salonu weszła Rydel.

-Ell? Możemy pogadać?- Spytała, a ja się mocno zdziwiłem, ale poszedłem za nią do kuchni.

-Tak cię strasznie przepraszam… Naprawdę nie wiem co się wtedy ze mną stało… Ja cię bardzo przepraszam, ja nie chciałam cię wtedy uderzyć… Proszę cię nie bądź na mnie zły…- Mówiła i w końcu wybuchła płaczem. Ja ją rozumiałem i nie mogłem patrzeć jak cierpi. Przytuliłem ją szybko.

-Cii… Nie jestem na ciebie zły… Rozumiem tą sytuację… Nie płacz już…

-Dziękuję.

-Za co?

-Za to że przy mnie jesteś… Za wszystko…

-Nie ma sprawy, a teraz zmykaj spać bo musisz wypoczywać.- Powiedziałem, a Delly pobiegła na górę. Ja poszedłem do salonu.

-Ja już idę spać.- Oznajmiłem i poszedłem do siebie do pokoju.

                                                                   NOTKA!!!

Wiem że rozdział krótki, ale tak to jest jak się pisze pod wigilijnym stołem u dziadków. No cóż... Nie wiem kiedy będzie następny rozdział bo jadę do koleżanki, więc może być różnie.

 Proszę was o komentowanie. 

KOMENTUJESZ=MOTYWUJESZ